Podziemie Opowiadań
Zaloguj się
Login/Adres e-mail::
Hasło:
Nie pamiętam hasła
Nie masz konta?
Rejestracja



Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości
Tryby wyświetlania wątku
Zbrodnia
#1
ZBRODNIA

Jej skóra – zimna i delikatna jak płatek śniegu – błyska raz za razem i fragment po fragmencie w słabym świetle latarni. Do miejsca, w którym się ukryła, docierają jedynie strzępki światła, a cienie tańczą po jej twarzy – to właśnie tu wszystko się wyjaśni.
Nie schowała się zbyt dobrze, ale czy to będzie miało jakiekolwiek znaczenie? Czuje jego obecność całą sobą i wie, że niedługo będzie tędy przechodził. Pijany, rozbawiony, kompletnie nieświadomy tego, co się wkrótce stanie. Wie, że nie musi znikać zupełnie z pola widzenia, by nie dopatrzyły jej te świńskie, opuchnięte oczka. Wie, że i tak nikt inny jej nie zauważy.
Na chwilę jej świadomość się rozmywa. Wszystko, czym jest obecnie, zorganizowane jest wokół jednego wspomnienia. Ostatniego wspomnienia z jej pamięci, które właśnie próbuje uciec w zapomnienie wraz z nią.
Chwyta je resztkami woli.
Jest zbyt ważne, by tak po prostu dać mu odejść. Tylko ono popycha ją do jakiegokolwiek działania – wbrew naturalnemu porządkowi rzeczywistości. Drżącą z wycieńczenia ręką sięga ku twarzy. Odnajduje jedynie gładką, lodowatą powierzchnię.
Nic już nie jest – nie będzie – jak powinno. Nie ma oczu, a jednak widzi, jak chwiejnym krokiem zbliża się ku niej. Nie ma uszu, a jednak słyszy jego pijackie sapanie. Nie ma nosa, a czuje wokół niego alkoholowe opary. Niemal czuje rytmiczne ruchy jego ciepłego serca – ale już niedługo.
Przeklął. Zebrał rozproszone gorzałką myśli w pytanie – „skąd ten mróz w lecie?!”. Kątem oka dostrzegł jakiś bliżej nieokreślony ruch, gwałtownie szarpnął głową ku niemu – tylko po to, by zauważyć pusty zaułek z boku drogi.
Już jej tam nie ma.
Ponownie – po drugiej stronie pola widzenia – coś przykuwa jego uwagę. Blada smuga przemyka przez krańce jego pola widzenia. Odwraca głowę.
Tym razem jest już za jego plecami.
Słaby, ale wyraźny, podmuch zimnego powietrza muska go po karku. Delikatnie, niemal zalotnie. Odwraca się gwałtownie, przez całe ciało od podstaw kręgosłupa przechodzi go lodowaty dreszcz przerażenia. Za jego plecami migocze tylko uliczna latarnia. Grunt zatrząsł mu się pod nogami. Upadł. Zanim jego twarz uderzyła w bruk, zdołał podeprzeć się rękami. Zdarł skórę z kolan. Przeklął raz jeszcze. Chciał krzyczeć po pomoc, zapytać, co się dzieje, błagać o litość, przeklinać, wrzeszczeć, powiedzieć cokolwiek... ale głos uwiązł mu w zaciśniętym jej martwą dłonią gardle.
Nie mógł oddychać, zaczął się szarpać, wyrywać, walczyć o swoje życie w zgodzie ze wszystkimi pierwotnymi instynktami. Spróbował ją uderzyć, odepchnąć, kopnąć, nawet ugryźć – wszystko na marne, by tylko mącić pustkę. Zupełnie jakby jej nie było.
Co częściowo zresztą jest prawdą.
Puściła go. Upadł na ziemię. Przetrzeźwiał w ciągu tej chwili i zebrał się do ucieczki. Całkiem rozsądnie. Ona zaśmiała się tylko, a jej delikatny, ciepły głos rozszedł się wokół jak za życia. Dopadł ją, gdy ona próbowała uciec. Wspomnienie ostatnich chwil jej życia wybuchło w jej głowie. To nie ma prawa skończyć się inaczej, niż jego śmiercią.
Zemsta.
Zemsta, zemsta, zemsta. Już czas.
Wyrzuciła go w powietrze jak dziecięcą lalkę, jakby nic nie ważył. Uderzył o ścianę pobliskiego budynku. Upadł. Życie coraz szybciej z niego uciekało, jakby nie chciało mieć z nim nic wspólnego. Miotała nim jeszcze chwilę po bruku, jakby sprzątała ulicę zwykłą szmatą. Mokrą od krwi szmatą. Dyszał ciężko. Odniesione rany, gdyby udzielono mu rzetelnej pomocy, nie byłyby śmiertelne. Ale nikt mu nie pomoże, jak jej wtedy. Będzie sam. Sam, sam.
Nachyliła się. Delikatnym, niemal pieszczotliwym ruchem, jakby go uwodziła, starła kroplę krwi z jego policzka. Uniosła jego głowę za podbródek.
— Pamiętasz moją twarz? — zapytała.
Nie odpowiedział. Wyrwała jego serce, zmiażdżyła je o ścianę kamienicy. Krew rozbryzgnęła wszędzie wokół.
Zbrodnia nie ma twarzy. Zemsta nie ma litości.
Odpowiedz
Reklama AdSense
#2
Jejku jeden z lepszych tekstów jakie czytałam.
Mimo, że jest tylko miniaturką to mogłabym nazwać to małą historią xd.
Aż się prosi, aby zrobić z tego jakąś opowieść, a przynajmniej ja tak sądzę.
Tak, czy inaczej – tekst jest godny podziwu.
Aż chwyta za serce.
Odpowiedz
#3
Dziękuję! Bardzo mi miło, że poświęciłaś swój czas na przeczytanie tego krótkiego tekstu i że ci się spodobał. Niestety przyjąłem, że napiszę coś jak najkrótszego, więc żadnych dłuższych takich opowieści :)

Twoje słowa są bardzo pokrzepiające, dziękuję raz jeszcze!
Odpowiedz
« Starszy wątek | Nowszy wątek »


Skocz do:


Użytkownicy przeglądający ten wątek: 1 gości